معاصربازمان
کسی که قانون حرکت ها وتحولات رابداندوبا«سنت»های طبیعت وتاریخ،آشنا باشد، می تواندبه جای«محکوم زمان»شدن«حاکم برزمان»گردد.
کسی که« شناگری»می داند،برآب وموج،مسلط است.کسی که شنا نمی دا ند، مغلوب آب می گردد.به همین راحتی،آشنایی وناآشنایی باقانون آب و روش تسلط برامواج ومهارت در«شنا»مرگ وحیات یک انسان رارقم می زند.
اگر برای بهره گیری ازعنصر«زمان»برنامه وهدف وشیوه داشته باشی،برزمان چیره می شوی،وگرنه مغلوب ومحکوم وشکسته وشکست خورده می گردی.
چگونه می توان زمان راامتداد داد؟یاآن رامهارکرد؟
بایدازهردقیقه قرنی ساخت قرن رادردقیقه گنجایند
یا که باشیوۀمهارزمان جبر راهم به زیر بال کشید
شب و روز،دومرکب برای سوارشدن و راه زندگی راطی کردن است.
به تعبیر رسول اکرم(ص):«اللیل والنهار مطیتان».حال،این مرکب،یاچموش وسرکش وافسار گسیخته است،که سوارش را برزمین می زند، یارام ودراختیار است وبا ارادۀسوار، راه می سپارد.
راستی...چرا گاهی بر یک جامعه،یک قرن می گذرد، ولی معادلِ یک سال هم به شمار نمی رود،وگاهی جماعت وملتی، ره صد ساله را یک شبه می روند؟!گاهی فاصلۀ «عمرفلکی»و«عمرِعملی»انسان ها خیلی زیاد است!
بهره گرفتن ازاستعدادوتوان نهفته درفرصت و زمان،چه برای یک فرد یابرای جامعه،برکت آوراست وزمان،رابارورترمی سازد.
اگرجلوتراز زمان نیستیم،دست کم معاصرزمان خویش باشیم.
عقب تراز زمان چرا؟!
تاچه حد می توان به«هدف»رسید؟
میزان تحقق اهداف وآرمان ها وثمر دادن نهال های کاشته شده درزمین دل ها ومزرعۀاندیشه ها،بستگی به خود ادارد.
خداوند مارا «چشم»دیدن و«گوش» شنیدن وقلبِ«فهمیدن»عطاکرده است و...بالی به قدرت «همت»برای طیران درفضای«خواستن».
درکلاسی به وسعت«نیاز»وباشوقی به حرارت ایمان،می خواهیم نسلی باشیم:خداباور،دین شناس،آگاه دل،پاک رفتار،راست گفتار،درست اندیش،دریادل،ثابت قدم ودریک کلمه«مسلمان»! این،همتی بلند وهدفی والاست ودرخوراین آرمان،تلاش عظیم لازم است.
اگرغفلت کنیم،آنچه ازدست می رود«فرصت» و«نیرو»و«زمینه» است واینها سرمایه های ماست وباید به سودآوری وبهره گیری بیانجامد.«راه»کدام است و«هدف»کجاست؟جاذبه های جنبی وصحنه های فرعی،مارابه خود مشغول نکند!مشکلات،ازجدیتمان نکاهدوبه «تردید»مان نیفکند وگام ماراسست نسازدوامیدمان رانسوزاند.
بزرگان وبلنداندیشان،به تناسب اهداف متعالی خود،تلاشی شایسته ودرخورداشته ودارند.
دریغا که انسان، بذرپوچ بپاشد،بامزرعۀروییده را آتش بزند.
اگربتوانیم،به دیگران«بال پرواز»بدهیم.
وگرنه،خودازپروازنمانیم.
کسی که قانون حرکت ها وتحولات رابداندوبا«سنت»های طبیعت وتاریخ،آشنا باشد، می تواندبه جای«محکوم زمان»شدن«حاکم برزمان»گردد.
کسی که« شناگری»می داند،برآب وموج،مسلط است.کسی که شنا نمی دا ند، مغلوب آب می گردد.به همین راحتی،آشنایی وناآشنایی باقانون آب و روش تسلط برامواج ومهارت در«شنا»مرگ وحیات یک انسان رارقم می زند.
اگر برای بهره گیری ازعنصر«زمان»برنامه وهدف وشیوه داشته باشی،برزمان چیره می شوی،وگرنه مغلوب ومحکوم وشکسته وشکست خورده می گردی.
چگونه می توان زمان راامتداد داد؟یاآن رامهارکرد؟
بایدازهردقیقه قرنی ساخت قرن رادردقیقه گنجایند
یا که باشیوۀمهارزمان جبر راهم به زیر بال کشید
شب و روز،دومرکب برای سوارشدن و راه زندگی راطی کردن است.
به تعبیر رسول اکرم(ص):«اللیل والنهار مطیتان».حال،این مرکب،یاچموش وسرکش وافسار گسیخته است،که سوارش را برزمین می زند، یارام ودراختیار است وبا ارادۀسوار، راه می سپارد.
راستی...چرا گاهی بر یک جامعه،یک قرن می گذرد، ولی معادلِ یک سال هم به شمار نمی رود،وگاهی جماعت وملتی، ره صد ساله را یک شبه می روند؟!گاهی فاصلۀ «عمرفلکی»و«عمرِعملی»انسان ها خیلی زیاد است!
بهره گرفتن ازاستعدادوتوان نهفته درفرصت و زمان،چه برای یک فرد یابرای جامعه،برکت آوراست وزمان،رابارورترمی سازد.
اگرجلوتراز زمان نیستیم،دست کم معاصرزمان خویش باشیم.
عقب تراز زمان چرا؟!
تاچه حد می توان به«هدف»رسید؟
میزان تحقق اهداف وآرمان ها وثمر دادن نهال های کاشته شده درزمین دل ها ومزرعۀاندیشه ها،بستگی به خود ادارد.
خداوند مارا «چشم»دیدن و«گوش» شنیدن وقلبِ«فهمیدن»عطاکرده است و...بالی به قدرت «همت»برای طیران درفضای«خواستن».
درکلاسی به وسعت«نیاز»وباشوقی به حرارت ایمان،می خواهیم نسلی باشیم:خداباور،دین شناس،آگاه دل،پاک رفتار،راست گفتار،درست اندیش،دریادل،ثابت قدم ودریک کلمه«مسلمان»! این،همتی بلند وهدفی والاست ودرخوراین آرمان،تلاش عظیم لازم است.
اگرغفلت کنیم،آنچه ازدست می رود«فرصت» و«نیرو»و«زمینه» است واینها سرمایه های ماست وباید به سودآوری وبهره گیری بیانجامد.«راه»کدام است و«هدف»کجاست؟جاذبه های جنبی وصحنه های فرعی،مارابه خود مشغول نکند!مشکلات،ازجدیتمان نکاهدوبه «تردید»مان نیفکند وگام ماراسست نسازدوامیدمان رانسوزاند.
بزرگان وبلنداندیشان،به تناسب اهداف متعالی خود،تلاشی شایسته ودرخورداشته ودارند.
دریغا که انسان، بذرپوچ بپاشد،بامزرعۀروییده را آتش بزند.
اگربتوانیم،به دیگران«بال پرواز»بدهیم.
وگرنه،خودازپروازنمانیم.
No comments:
Post a Comment